سنگ قبر

آدمی راه چون به دوران یافتخویش را ذرّهای شتابان یافتشد به وهمی غریب آغشتهوهم او زود رنگ طغیان یافتتسمه از گُردۀ زمانه کشیدچون بر این خاک تیره جولان یافتآسمان را تنور آزونیازماه را قرص کوچک نان یافت